மணல்துகள்

நீ அகல்
உன்னால் ஒளிரும்
நான் மணல்துகள்

தொட முடியாத தூரத்திற்கு

நீ நட்சத்திரம் என்றேன்
குழந்தையை

தொடுங்கள் பார்க்கலாம்
எனச் சொல்லியபடியே
ஓடுகிறாள்
தொட முடியாத
தூரத்திற்கு

ஏணி

குழந்தை வரைந்த ஏணியில்
கடவுள் இறங்கி வந்தார்
குழந்தைக்கு
ஒரு முத்தம் வைத்துவிட்டு
மறைந்து விட்டார்

கண்களில்

உன்னைக் கண்களில்
எடுத்துக்கொண்டு திரும்புகிறேன்
மறு முறை
சந்திக்கும் வரை
நீ தீர்ந்து போகாமல்
இருக்க வேண்டும்

பூ

உன் புன்னகையிலிருந்து 

விழுகிறது பூ 

கவிதைச் சூடிக்கொள்ள

காலம்

காலம் நம்மை 

எப்படிப்பட்ட கதாபாத்திரங்களாக 

மாற்றி இருக்கிறது 

பார்த்தாயா 

நீ கல்லெறிகிறாய் 

நான் காயம் வாங்குகிறேன்

முடியும்

இது பயணச் சீட்டின் 

பின் புறம் உன்னை 

எழுதிய வரிகள்தான் 

ஆனாலும் பயணம் 

முடியும் வரை

படிக்க முடியும்