நீண்ட காலம்

நீண்ட காலமாக நாம்
பேசிக் கொண்டிருந்தோம்
காலத்தில் பதிவாகும்படி
பேசவே இல்லை

அடிக்கடி நினைவுகளில்
உன்னை தொலைத்து விடுகிறேன்
வேறு சில நினைவுகளில் வந்து
நீயே சேர்ந்து கொள்கிறாய்

மீட்டெடுத்தல்

நான் எழுத
மறந்து போன கவிதையை
நீ திரும்ப சொன்னாய்
அழகாக

பின்னொரு நாளில்
மீண்டும் கேட்டபோது
அது உனக்கும்
மறந்து போயிருந்தது

ஆயுள் கெட்டியான
கவிதை எனில்
அது மறதியை
ஜெயித்து வாழும் என்றேன்

நீ சிரித்தபடியே
சொல்லிப் பார்த்தாய்
அதே கவிதையை
உனது வார்த்தைகளில்

என் மறதிக்குள்
புதைந்து போன
கவிதையின்
முதல் சொல்
ஒரு செடிபோல்
எட்டிப் பார்த்தது
பின் முழுதும் வந்தது

நம்மை மீட்டெடுத்தது கவிதையா
நாம் மீட்டெடுத்தது கவிதையா
என்று இதன் பிறகு
பேசத் தொடங்கினோம்
மழை அள்ளி விளையாடும்
குழந்தைகளைப்போல

முகங்கள்

நீ வருவதாக
சொன்ன ரயிலில்
வந்து சேரவில்லை
எல்லோரும்
இறங்கிப் போகிறார்கள்
உன் முகத்தை
அணிந்தபடி
--------------------------------

அழகு

அழகாக இருக்கிறது
என் வார்த்தைகளுக்கிடையில்
உன் மெளனத்தை
வைத்துப் பார்ப்பது

உனக்கு

என் மீது
உனக்கு நம்பிக்கை
வந்த பிறகு
காதலை சொல்லலாம்
என்றிருந்தேன்
காதலே ஒரு
நம்பிக்கை
என்பதை உணராமல்

தொலைந்த உன் கைக்குட்டை
கண்டுபிடித்தது
என்னை