புன்னகையின் கோடுகள்

உன் வார்த்தைகளுக்கு
அடிக்கோடிட்டது போல்
கூடவே புன்னகையும்
நீ பேசியது
மறந்து போனாலும்
உன் புன்னகையை வைத்து
அதை என்னால்
உணர முடியும்

கை அள்ளும் நீர்

நீ கை அள்ளும்
நீரைப் போலவே
எளிமையானதுதான்
என் அன்பும்
அருந்தலாம்
இல்லை அப்படியே
விட்டு விடலாம்

வரும் சந்திப்புகளில்

இந்த சந்திப்பில்
நான் மறைத்த
பொய்களுக்கு
நீயும்
நீ மறைத்த
பொய்களுக்கு
நானும்
மன்னிப்புகளை
வழங்கிக் கொள்வோம்

வரும் சந்திப்புகளில்
நாம் பேசும்
உண்மைகள்
மற்ற பொய்களிலிருந்து
நம்மை
விடுவிக்கட்டும்

நன்றி

உனக்கு நான்
சொல்ல நினைத்து
சொல்லாமல் போன
நன்றிகள் எல்லாம் சேர்ந்து
மாறி இருந்தன
பூந்தோட்டமாய்
இதற்கு எப்படி
நன்றி சொல்ல

பட்டம்

சட்டென மறைந்து போனது
குழந்தை விட்ட பட்டம்
கடற்கரை நெரிசலில்
எப்படித் தேட
குழந்தையை சமாளிக்க
அப்பா சொன்னார்
பட்டம் வானத்துக்கு
அந்த பக்கம் போயிருக்கும்
கண் துடைத்தபடி
குழந்தை கேட்டது
பட்டம் என்னத்
தேடுமாப்பா

ஒன்றுமில்லை

பேசுவதற்கு ஒன்றுமில்லை
சந்தித்தோம்
பேசிய பிறகு ஒன்றுமில்லை
பிரிந்தோம்

மணல்

முழு கடலையும்
தன் கண்களுக்குள்
சுருட்டிக்கொண்டு
ஓடுகிறாள் அவள்
நீரற்று தவிக்கிறது மணல்
என்னைப் போன்று