ஒளித்து வைத்த கண்ணீர்
தூறிக் கொண்டிருக்கிறது
உன் நினைவுகளில்

விடாது பெய்யும் மழை
ஒதுங்கி நிற்கும் பெண்ணின்
கைபேசியிலும்

மெளனத்தின் ஒப்பனை

உன் உதடுகளில்
மெளனத்தின் ஒப்பனை
குரல் உயர்த்திப் பேசுகின்றன
உன் கண்கள்

குறுங்கவிதை

ஒரு குறுங்கவிதையை
சொல்லிவிட்டுப் போகின்றன
உன் கண்கள்
அதை திரும்ப
எழுதிப் பார்க்கையில்
முடிந்தபாடில்லை

நீண்ட காலம்

நீண்ட காலமாக நாம்
பேசிக் கொண்டிருந்தோம்
காலத்தில் பதிவாகும்படி
பேசவே இல்லை

அடிக்கடி நினைவுகளில்
உன்னை தொலைத்து விடுகிறேன்
வேறு சில நினைவுகளில் வந்து
நீயே சேர்ந்து கொள்கிறாய்

மீட்டெடுத்தல்

நான் எழுத
மறந்து போன கவிதையை
நீ திரும்ப சொன்னாய்
அழகாக

பின்னொரு நாளில்
மீண்டும் கேட்டபோது
அது உனக்கும்
மறந்து போயிருந்தது

ஆயுள் கெட்டியான
கவிதை எனில்
அது மறதியை
ஜெயித்து வாழும் என்றேன்

நீ சிரித்தபடியே
சொல்லிப் பார்த்தாய்
அதே கவிதையை
உனது வார்த்தைகளில்

என் மறதிக்குள்
புதைந்து போன
கவிதையின்
முதல் சொல்
ஒரு செடிபோல்
எட்டிப் பார்த்தது
பின் முழுதும் வந்தது

நம்மை மீட்டெடுத்தது கவிதையா
நாம் மீட்டெடுத்தது கவிதையா
என்று இதன் பிறகு
பேசத் தொடங்கினோம்
மழை அள்ளி விளையாடும்
குழந்தைகளைப்போல